Hiçbir ek harcama yapmadan, yalnızca takım çalışmasıyla işinizin çok daha başarılı olacağını söylesem?

Spor benim için her zaman takım olgusunun en canlı yaşandığı yer oldu. 10 yaşımdan itibaren 25 yılı aşkın süre boyunca takımlarda oynadım ve takımlar çalıştırdım. Farklı ülkelerden insanlarla, farklı seviyelerde ve farklı sporlarda çalışırken hep aynı şeylerin tekrar tekrar yaşandığını, takım çalışmasının kendi içinde bir düzen takip ettiğini bizzat deneyimleme fırsatı buldum.

İş hayatı da bana outsourcing işleri, danışmanlık ve projeler sayesinde birçok şirketten ve sektörden profesyonel insanlarla aynı takımda olma, bazı takımları yönetme, bazılarında koçluk yapma fırsatı sundu.

Sporda takımların takip ettiği düzenin iş hayatında da büyük ölçüde geçerli olduğunu gördüm. Benzer koşullarda benzer insan davranışları, benzer sonuçlar doğuruyordu.

15 yaşında ilk takımımı çalıştırdım ve yıllar boyunca antrenörlüğe devam ettim. Bunun iş hayatındaki doğal devamı olarak eğitimcinin eğitimini aldım. Ardından yedi yıl boyunca Türkiye'nin her yerinde hastanelere, üniversitelere, derneklere ve çeşitli kamu kuruluşlarına gönüllü eğitimler verdim.

Benim açımdan konu hep aynıydı: takım çalışması.

Bir süre sonra eğitim ve danışmanlık mesleğime dönüştü. Şirketlerle ve bireylerle çalışmalarımı sürdürüyor, her gün yeni şeyler öğreniyor ve öğrendiklerimi daha net, daha anlaşılır ve daha kolay uygulanabilir şekilde aktarmanın yollarını arıyorum.

Takım çalışmasını bir kere yaşayan insanın artık başka bir insan olduğunu, takım mucizesinin tadının hayat boyu damakta kaldığını biliyorum. Bunu tekrar tekrar yaratmanın bir yolu var. Bir insan grubunun başarılı bir takıma dönüşme sürecini yeniden ve yeniden gerçekleştirmek mümkün.

Takım çalışması meteorolojik bir olay, örneğin yağmur gibi ihtimal hesaplarına veya doğru insanların doğru şartlarda bir araya gelmesine bağlı değil. Satranç gibi, adımları üzerinde çalışılabilen bir süreç.

Doğruları yaptığınızda sonuç alabiliyorsunuz.

Yani hangi insanlar, hangi ortamda ve nasıl bir araya gelirlerse gelsinler, takım olmaları ve ardından takım mucizelerini ortaya çıkarmaları mümkün.

FLAMA'yı 1995 yılında, 23 yaşında kurdum. O günden bu yana 100'den fazla şirketle ve 10.000'in üzerinde katılımcıyla çalıştım. Benim takım mucizesi dediğim şeyi yüzlerce defa yaşadım.

Bu nedenle takımla ilgili söylediklerim “keşke herkes bir gün takım olsa” gibi bir temenni veya iyi dilek değil. Benim için bunlar yaşanmışlık ve somut deneyim.

Takım dediğimde aynı anda liderlik de tetikleniyor. Benim için takım ve liderlik iç içe geçmiş iki kavram. İkisini birbirinden ayırmak mümkün değil.

Ama “takımı liderler kurar, liderler yönetir; her şey lidere bağlıdır” anlayışıyla değil.

Yedi kişinin bir araya gelip yarım saat içinde bir rekor kırabilmesi için onlarca liderlik davranışına ihtiyaç var. Bunu tek bir kişinin yapması ve sürdürmesi mümkün değil.

Sıfırdan başlayıp 1,5 saat içinde 80 kişilik bir şirketin her bir üyesini kahkahalarla güldürecek veya duygulandıracak, 80 kişinin gururla göstermek isteyeceği kısa filmler çekmek de mümkün.

Yüzlerce defa yapılmış ve fotoğraflanmış bir “bandana bağlama” veya “kartondan şapka” çalışmasında bile daha önce hiç yapılmamış, tamamen özgün ve gören herkesi etkileyen sonuçlar almak mümkün.

Kendimi çok şanslı hissediyorum; çünkü bunların tanığıyım.

Her defasında daha iyisinin olabileceğini artık biliyorum. Bu mucizeler tekrar tekrar gerçekleşiyor.

Diğer yandan takım çalışmasının kendisi de adeta bir fenomen. İş hayatımızda, toplumumuzda, yakın çevremizde ve izlediğimiz spor müsabakalarında çok fazla başarısız takım var.

Bunlar içinde bulunan her bir kişiye mutsuzluk üretiyor. Böyle bir yapının içinde yaşıyorsanız, her iş gününü adeta koyu gri bir kubbenin altında geçiriyor gibi hissedebiliyorsunuz.

Baskı, haddinden fazla zorlanma, sürekli gerginlik… Ve en kötüsü, iliklere işleyen bir başarısızlık hissi. Çaresizlik.

Böyle bir ortamda liderlik davranışı sergilemek bazen çok uzun zaman alıyor.

Değer mi?

Evet.

Tam bir uyum içinde olmanın, milli maçta İstiklal Marşı'ndan hemen sonra hep birlikte bağırmanın, düğün halayında dostlarla omuz omuza giderek hızlanmanın, on binlerce kişinin aynı anda saygı duruşunda bulunmasının bizde yarattığı “insan olma”, insanlığın bir parçası olma hissine ihtiyacımız var.

İnsanlığın en eski dönemlerinden beri birlikte olmanın, aynı ritmi paylaşmanın ve ortak bir amaç etrafında buluşmanın farklı biçimlerini yaratıyoruz. İnsanların olduğu her yerde birlik olmaya ihtiyaç var.

İyi haber şu: takım olmak mümkün.

Adım adım ilerlemek gerekiyor.

Ortak amaca güvenmek, takıma bağlılık konusunda birbirine güvenmek ve şüpheye düşmemek gerekiyor. Bu bağlılığı da takımın kurallarına uyarak göstermek gerekiyor.

Takımın kapısından girerken ayakkabılarla birlikte egoyu da dışarıda bırakmak.

Liderlik etmeye hazır olmak, her fırsatta liderlik davranışı sergilemek, gerektiğinde topa girmek… Ama “tek lider olmak” uğruna takıma zarar vermemek.

Takımın çıkarını kendi çıkarının üstünde tutabilmek.

En basitinden, başkasının sözünü kesmemek. Saygı göstermek. Desteklemek.

Birbirimize ihtiyacımız olduğunu, birbirimize bağlı olduğumuzu unutmamak ve unutturmamak.

Ve bunların hepsini her gün, tekrar tekrar ve yüksek bir tutarlılıkla yapmak mümkün.

Kimse bizi liderlik davranışı sergilemekten alıkoyamaz.

Kimse bizi içinde bulunduğumuz insan gruplarını takıma dönüştürmeye çalıştığımız için suçlayamaz.

İşte ben de bunun için çalışıyorum.

Yazarak, anlatarak, dokunarak…

Keyifle.